Nijlpaard in Venetië

‘Nijlpaard in Venetië’ is geschreven door Mano Nus en in eigen beheer uitgegeven door Hippocom.nl. Mano Nus heeft een eigen tekstbureau welke te vinden is onder die naam. Dit boek kun je bestellen via zijn eigen website:

Boek bestellen Nijlpaard in Venetië

De bijzonder fraaie illustraties zijn van Luc Houweling.

Voor 10-110 jarigen

Een lange tijd was op Boekrecensiesblog de blog over ‘Kinderboeken lezen als je volwassenen? bent? Vooral doen!” de best belezen blog. Misschien dat er lezers waren die in deze blog een heerlijke bevestiging zagen omdat ze graag kinderboeken lazen. Of misschien was er twijfel of je dat wel moet doen. Of misschien was het een enorm leuke aanrader. Hoe dan ook, ik sta er nog steeds pal achter en als er zo’n leuk boek als ‘Nijlpaard in Venetië’ wordt aangeboden dan kan ik daar heel gelukkig van worden!

Mano Nus schrijft niet voor niets ‘Voor lezers van 10 tot 110 jaar. Dat is wel heel ruim, maar wie weet heb je een 110 jarige in de buurt en ik durf te wedden dat het boek in goede aarde zal vallen. Hoewel deze laatste metafoor van mij dan wel een beetje weird is.

Nijlpaard in Venetië – cover, titel, idee

De titel en de cover verraadt al veel. Op zich vond ik dat wel een beetje jammer want ik vind de tekening op de cover niet de allermooiste uit het boek, maar het is wel meteen duidelijk waar het boek over gaat. Het boek is groot, een mooie hardcover en de lay-out is mooi verzorgd. Dat kan natuurlijk ook niet anders als de als auteur ook een tekstbureau hebt.

Een nijlpaard dus die vast zit in een steegje in Venetië. Je moet het maar verzinnen! Hoe de auteur op dit idee kwam, kun je lezen op zijn website en ook op de website die geheel aan dit boek is gewijd: https://manonus.nl/

De auteur Mano Nus houdt erg van Venetië, hij is er vaak geweest en dat merk je dan ook als je het boek leest. Even dacht ik dat het een vertaling was en is geschreven door iemand die in Venetië woont. Dat is een compliment voor wat betreft de vele details en vooral ook voor de sfeer die Venetië uitademt.

Terzo en zijn opa

Terzo is een jongen die in een steegje in Venetië woont. Op een dag lijkt er een aardbeving plaats te vinden. Hij schrikt maar hij en zijn opa komen er al gauw achter dat het een nijlpaard is die vast is komen te zitten in het steegje waar ze wonen. Nadat hij, zijn opa en ook andere bewoners van het steegje zijn bekomen van de schrik besluiten ze voor het dier te zorgen zolang het vast zit.

Eerst zijn er natuurlijk allemaal pogingen om het dier te bevrijden. Half Venetië wordt ingezet maar duwen en trekken helpt niet. Dan is het wachten op een grotere bevrijdingsactie waar Terzo en zijn opa weinig vertrouwen in hebben. Ze laten eten aankomen in de gondels aan het einde van de steeg en houden toeristen op afstand. Of toch weer niet, want de toeristen leveren wel veel geld op zodat ze het eten voor de nijlpaard kunnen kopen.

Hoe het nijlpaard uiteindelijk wordt bevrijd, verklap ik niet. Maar het is een spectaculair verhaal waarin de samenwerking tussen de jongen, zijn opa, een vriendinnetje, een vriendin van opa en vele andere buurtbewoners een mooi thema is. Extra leuk is ook de relatie tussen Terzo en zijn opa.

Ipopo

Het nijlpaard in het boek krijgt de naam Ipopo van Terzo. Het originele van dit boek is vooral dat Ipopo zelf ook min of meer aan het woord is. Dit zijn de rechterpagina’s, terwijl de linkerpagina’s in een alwetend perspectief over Terzo en de situatie gaan.

De situatie vanuit het nijlpaard gezien zijn erg leuk. En ik kan me voorstellen dat je hierbij een leuke stem zou kunnen bedenken als je het voorleest. Daarnaast is er in ieder hoofdstuk over het nijlpaard een grappig woord.

Het nijlpaard is zelf ook verbaasd. Dat het zo snel kwam, had hij niet verwacht. Maar een paar tellen waren genoeg voor de ontlasting. Een paar tellen van een paar duwende handen. Het nijlpaard merkte de mensen as achter hem toen hij heel veel handen voelde. Aan zijn billen. Ze duwden. Iemand zat aan zijn staartje. Eventjes maar. Maar dat was blijkbaar al genoeg. Ojeetjescheetje. Prrr. Prrrr…. Alsof er een stroom ontsnapte uit zijn billen. Nouja dat was dan ook zo, En meer. Daarna was het stil snel gevolgd door veel geschreeuw. Van de mensen achter hem. “Oh no, merda”

En zo in andere hoofdstukken: makkiewakkie, heerlieweerlie, echienechie, vaarwelliebellie en zo nog meer. Erg leuk gevonden en het geeft het karakter van het nijlpaard iets ontwapenends, iets liefs.

Venetië

Zoals ik al schreef wordt Venetië mooi beschreven. Tegelijkertijd wordt er ook een beetje de spot gedreven met al die toeristen. Je ziet ze rondlopen met hun mobieltjes in hun handen en ook alle rolkoffers van toeristen die op weg zijn naar een hotel. Ik hoop dat de auteur wel beseft dat het niet minder druk zal worden in Venetië als je zulke leuke kinderboeken schrijft. Nu heeft Venetië mij zelf nooit zo aangesproken, maar na dit boek denk ik wel: toch wel heel bijzonder zo’n stad…. En ik kan me voorstellen dat kinderen meteen zeggen: “Gaan we er ook een keer naar toe, ahhh toe ?”

Nijlpaard in Venetië is een aanrader!

Mijn man roept inmiddels dat er koffie is, ik antwoord: “Lekkielekkie”. Een waarschuwing is dus op zijn plaats. Als je dit boek leest, hou je er een grijns aan over en zul je wellicht een paar dagen, zoals ik, ineens anders communiceren naar de mensen om je heen.

Ik kan dit boek aanraden voor jong en oud, en vooral voor jezelf. Gewoon lekker lezen, genieten van de mooie illustraties en het grappige verhaal. Doeniedoen!