Lezing Sarah Morton  

Minder strijd en meer samenwerken bij autisme.

Waarom grenzen respecteren en ontwikkeling niet tegenover elkaar hoeven te staan.

Je wilt het goed doen als ouder. Je kind serieus nemen, luisteren naar wat het nodig heeft en tegelijkertijd helpen om zich te ontwikkelen. Maar hoe weet je wanneer je een grens moet respecteren en wanneer je een kind juist kunt helpen die grens stap voor stap te verleggen?

Bij autisme wordt gedrag bovendien niet altijd goed begrepen. Wat van buitenaf ongepast, star of vermijdend lijkt, kan vanuit de beleving van het kind een heel andere betekenis hebben. Dan begint samenwerken niet bij de vraag: hoe verander ik dit gedrag? maar bij: wat gebeurt hier eigenlijk en wat probeert dit kind mij duidelijk te maken?

Voorbeeld:

Een kind ziet vrienden uit zijn leven verdwijnen en begrijpt niet waarom. Zij probeert juist wanhopig contact te houden. Volgens de omgeving gedraagt ze zich ongepast en mist ze sociale vaardigheden. Ze wordt naar een cursus sociale vaardigheden gestuurd. Maar wordt er ook gevraagd wat het kind zélf ervaart?

Klein verhaal:

Sarah staat bij een kinderfeest waar de muziek veel te hard is. Haar vader probeert niet haar over de drempel te krijgen, maar vraagt of de muziek zachter kan. Dat kan niet. Ze kijken elkaar aan. Vader weet genoeg en ze gaan rustig naar huis. Op het oog lijkt het plan mislukt. Het kinderfeest ging niet door voor Sarah. Maar ze ervoer iets kostbaars. Haar vader kwam voor haar op. Ze voelde zich gesteund.

Verbreding:

Minder strijd betekent niet dat ontwikkeling stopt. Sarah leerde later bijvoorbeeld zelfstandig reizen. Stap voor stap werd iets wat spannend en chaotisch leek steeds overzichtelijker. Daardoor kon ze uiteindelijk zelf naar vrienden toe.

Want ontwikkeling zonder luisteren kan over grenzen heen walsen. Maar luisteren zonder ontwikkeling kan iemands wereld onnodig klein houden. Een jongere die niet zelfstandig kan reizen, merkt dat misschien niet onmiddellijk als probleem en kan tevreden zijn met hoe het nu gaat. 

Dat merkte ik zelf toen vrienden naar een andere school gingen. Doordat ik niet zelf naar hen toe kon reizen, verdwenen zij uit mijn dagelijks leven. Dat was geen gewone verandering, maar een pijnlijk verlies. 

Een grens verleggen is daarom iets anders dan een grens negeren. Juist door goed te kijken waar iemand staat, kun je samen onderzoeken wat een haalbare volgende stap is. Een groot doel wordt dan een reeks behapbare tussenstations.

Door het grote doel op te delen in behapbare tussenstations. 

Uitnodiging:

Tijdens haar lezing Minder strijd, meer vertrouwen bij autisme vertelt Sarah vanuit haar eigen ervaringen wat er kan veranderen wanneer we niet alleen naar gedrag kijken, maar ook naar de beleving en behoefte erachter. Aan de hand van haar eigen verhaal en ervaringen van andere ouders en kinderen gaat ze in op de vraag hoe je kunt samenwerken zonder ontwikkeling uit het oog te verliezen: wanneer vraagt een kind om ruimte, wanneer om steun en wanneer om vertrouwen dat het kind stappen naar zelfstandigheid kan zetten?
En vooral hoe geef je een kind toegang tot zijn eigen leven en mogelijkheden?

Start: donderdag, 10 september 2026 – 19:30

Eind:donderdag, 10 september 2026 – 21:30

Locatie: Ouders Lokaal. Het Lichtruim,

hal Wereldwijs: Planetenplein 2 in Bilthoven

Deelname:Gratis

Aanmelden kan via 

debilt@ouderslokaal.nl