Tijd – om te lezen – is mijn grootste luxe

Als je me twintig jaar geleden had gevraagd wat ik onder luxe verstond, had ik waarschijnlijk iets heel anders geantwoord dan nu.

Misschien had ik gedacht aan een mooie reis. Een bijzonder hotel. Een dagje uit. Of gewoon een vrije dag in een overvolle agenda. Nu ik ouder word, merk ik dat mijn idee van luxe langzaam is veranderd. Luxe is voor mij geen bezit meer.

Luxe is tijd.

Iedere avond begint ongeveer hetzelfde. Ik stap in bed met een boek. Eerst zit ik nog rechtop tegen het hoofdbord. Het boek gaat open en de wereld om mij heen verdwijnt langzaam naar de achtergrond. Zonder dat ik het merk, zak ik steeds een stukje verder onderuit.

Pas als mijn ogen beginnen te protesteren en de letters langzaam in elkaar overvloeien, leg ik het boek weg. Niet omdat ik het verhaal wil loslaten. Maar omdat mijn ogen besluiten dat het mooi is geweest. Soms lees ik twee uur. Soms drie. En heel af en toe kijk ik op de klok en schrik ik. Is het echt al zo laat?

Dat zijn vaak de mooiste boeken

Boeken waarbij de tijd even niet meer bestaat. Overdag gun ik mezelf dat moment veel minder. Er is altijd wel iets dat eerst moet. Een blog die af moet. Een mail die nog beantwoord kan worden. De was. De tuin. De boodschappen. Een eindeloze lijst met kleine en grote dingen die aandacht vragen.

Toch merk ik dat er een verlangen groeit. Nu ik zestig word, wil ik mezelf een nieuw cadeau geven. Geen spullen. Geen verre reis. Maar tijd. Ik zie het al helemaal voor me.

Een tiny house. Dat klinkt toch net iets gezelliger dan “kleiner wonen”. Een veranda. Een comfortabele wipstoel. Of een heerlijke bank met een mooie deken of gehaakte sprei. Een kom dampende matcha binnen handbereik. En dan…

Een uur lezen. De telefoon blijft uit. De wereld redt zich echt wel zonder mij. Eigenlijk maakt de plek niet eens zoveel uit…. Of gewoon weer dat vertrouwde plekje in bed. Want zodra een boek mijn fantasie te pakken heeft, ben ik toch ergens anders.

Dat is misschien wel het mooiste van lezen. Je hoeft nergens naartoe en je hoeft zeker geen koffer te pakken. Je hoeft geen planning te maken of rekening te houden met reistijden, anderen en onverwachte omstandigheden.

Met één bladzijde stap je een andere wereld binnen. Hoe ouder ik word, hoe vaker ik denk dat geluk misschien helemaal niet zit in de grote hoogtepunten van een jaar. Maar steeds vaker ontdek ik dat de mooiste momenten juist de kleine momenten zijn.

Een rustig uur. Een goed boek. Een kom matcha. Even helemaal niets hoeven.

Rijkdom?

Misschien zijn dat wel de momenten die een gewone dag bijzonder maken. Ik merk ook dat mijn definitie van rijkdom veranderd is. Rijkdom is voor mij niet meer zovéél mogelijk doen. Of zoveel mogelijk meemaken.

Rijkdom is tijd hebben om ergens helemaal in op te gaan. In een boek of in een wandeling. Of gewoon in de stilte.

Misschien is dat ook de reden waarom ik zo graag lees. Een boek vraagt niets van mij. Het piept niet. Het stuurt geen meldingen. Het wil niet dat ik sneller lees of alvast aan het volgende hoofdstuk begin. Het wacht geduldig tot ik de bladzijde omsla. En misschien is dat wel precies wat we allemaal af en toe nodig hebben. Niet nóg meer prikkels.

Maar een verhaal dat ons even uitnodigt om stil te zitten. Ik weet niet of dat dagelijkse leesuurtje er straks overdag altijd zal komen. Maar het verlangen is er.

Want uiteindelijk is tijd misschien wel de grootste luxe die we elkaar – en onszelf – kunnen schenken.