Hoe word ik een andere vrouw – Lorrie Moore

‘Hoe word ik een andere vrouw’ is geschreven door Lorrie Moore, uitgegeven in 1986 door Uitgeverij Bert Bakker. Het is een vertaling van het boek ‘Self-help’ dat in de jaren ’80 van de vorige eeuw werd uitgegeven in Amerika.

Het boek is nog her en der te koop en een absolute tip om te zoeken in een kringloopwinkel!

Waarom ik het boek graag hier bespreek, zó vele jaren later? Het is mijn favoriete ‘Hoe’ boek, zie vorige blog. Maar dan geen non-fictie met tips over uiterlijk, succes, geluk of geld, maar een erg originele roman die ik in de loop der jaren telkens op nieuw las en mij telkens opnieuw verraste.

Lorrie Moore

Lorrie Moore (1957) is een Amerikaanse schrijfster die vooral bekendstaat om haar scherpe, geestige en tegelijk melancholische korte verhalen. Ze debuteerde in 1985 met de bundel ‘Self-Help’, waarin ze op speelse wijze het ‘how to’-format parodieerde met titels als “How to Be an Other Woman”. Daarmee gaf ze meteen haar handelsmerk af: ironie, taalvondsten en een subtiele ontleding van menselijke relaties.

Moore’s werk draait vaak om eenzaamheid, liefde, mislukking en existentiële twijfel, maar altijd met een onderkoelde humor. Bekende bundels zijn onder meer ‘Like Life en Birds of America’, terwijl haar roman ´ ‘Who Will Run the Frog Hospital?’ veel lof oogstte. Naast haar schrijverschap was ze jarenlang verbonden aan de University of Wisconsin-Madison als docent creatief schrijven. Lorrie Moore geldt als een van de belangrijkste hedendaagse Amerikaanse auteurs van het korte verhaal.

Hoe word ik een andere vrouw

‘Hoe word ik een andere vrouw’ is geen traditioneel zelfhulpboek, maar om een bundel korte verhalen die juist een ironische en literaire parodie vormen op het ‘how to’-genre.

De verhalen zijn vrijwel allemaal geschreven in de tweede persoon (“je”), alsof de lezer rechtstreeks instructies krijgt. Hoofdstukken zoals “Hoe word ik een andere vrouw” en “Hoe word ik een schrijver” doen denken aan praktische handleidingen, maar in plaats van duidelijke oplossingen tonen ze de onzekerheden, mislukkingen en verlangens van jonge vrouwen in relaties, werk en creatieve ambities. En vooral héél veel twijfel. Twijfel die zo typerend is voor de leeftijdsperiode waarin de meeste hoofdpersonages van de korte verhalen zijn.

Scherp, geestig en melancholisch

Moore speelt bewust met de belofte die klassieke ‘how to’-boeken uitstralen. Je leest de verhalen alsof het écht allemaal kan veranderen als je je best maar doet. Waar een zelfhulpboek doorgaans overzicht en succes suggereert, laat zij juist zien hoe rommelig, pijnlijk en absurd het leven kan zijn. De ‘instructies’ in haar verhalen ondermijnen vaak zichzelf; ze tonen hoe weinig maakbaar identiteit en liefde werkelijk zijn. Hoeveel twijfel er is, hoeveel chaos en hoe gevoelens roet in het eten gooien ten aanzien van: Hoe word ik de vrouw die ik zo graag wil zijn….

De verhalen komen vaak rommelig en druk over met vele, vele details. Hierdoor leer je als lezer het leven van de hoofdpersonage kennen en zie je vooral: het zijn mensen. Mensen met tegenstrijdige gevoelens, mensen met geen goed overzicht, mensen die van dag tot dag leven en niet verder durven te kijken in de toekomst. De meeste personages zijn heel herkenbaar alhoewel de typische Amerikaanse cultuur toch echt wel doorschemert in de verhalen en voor de lezer hier erg ‘over-done’ kan overkomen.

Hoe word ik een andere vrouw – mijn leeservaring:

Zoals gezegd heb ik dit boek al een paar keer gelezen. In 1986, 1991, 2017 en in 2026. (dit schrijf ik in potlood aan de binnenkant van de cover). Telkens verrassen de verhalen mij telkens weer alhoewel ik deze keer toch wel erg kritisch was over de drukte in het boek en de overvolle levens van de hoofdpersonages. Toch is Lorrie Moore een van mijn favoriete schrijfsters. Ik vind de verhalen heel origineel en het mooie is de scherpte en melancholische ondertoon die toch wel typerend zijn voor haar stijl. Zonder dat het tranendalen zijn, zijn de verhalen stuk, voor stuk, schrijnend en verdrietig.

Zo bijvoorbeeld het verhaal over de moeder met een kille echtgenoot. Het verhaal wordt heel knap in omgekeerde chronologische volgorde geschreven. Tussen de regels door lees je veel verdriet en begrijp je waarom de moeder niet de kracht had iets van haar leven te maken toen de vader verdween uit haar leven.

Ook het verhaal over de maîtresse vond ik erg sterk en het verhaal over ‘Hoe gedraag ik me bij de tenor van de liefde’. Wat valt op? Nergens een vraagteken. Het gaat dan ook niet om de vraag en de instructies, maar over vrouwen die het beste van hun leven proberen te maken ondanks omstandigheden die het bijna onmogelijk maken.

Een Kringloop-vondst zou ik zeggen, vooral voor mensen die van psychologische romans houden waarin ogenschijnlijke luchtige verhalen een diepe indruk zullen achterlaten.