Erosie – Astrid Haerens

‘Erosie’ is een roman geschreven dor Astrid Haerens. In een mooie, opvallend oranje hardcover-uitvoering is het boek uitgegeven door Uitgeverij Atlas Contact.

Astrid Haerens

Astrid Haerens is een Vlaamse schrijfster en dichter. Ze is geboren in 1989 in Kortrijk en groeide op in Zwevegem. Nu woont ze in Brussel. Ze heeft gestudeerd aan het Conservatorium in Antwerpen, waar ze leerde hoe ze met woorden en taal mooie verhalen en gedichten kon maken.

Haar eerste boek, de roman “Stadspanters”, kwam uit in 2017. In 2022 verscheen haar eerste bundel met gedichten, “Oerhert”. Dit boek won in 2023 de Poëziedebuutprijs, een belangrijke prijs voor nieuwe dichters. Van 2022 tot 2024 was Astrid de stadsdichter van Kortrijk, waar ze gedichten schreef over de stad en de mensen samenbracht om over taal en poëzie te praten.

Naast schrijven, geeft Astrid ook les aan studenten die willen leren hoe ze zelf verhalen en gedichten kunnen maken. Ze maakt ook speciale optredens waarbij ze gedichten combineert met andere kunsten, zoals muziek of theater.

De auteur ontving voor het schrijven van ‘Erosie’ een werkbeurs van Literatuur Vlaanderen en van deAuteurs.

Erosie

Het verhaal vangt een beetje raadselachtig aan met een kort hoofdstuk: hoe word je een steen. Het lijkt geschreven door een persoon die ernstig in de war is. Dat klopt ook, want de ik-persoon is een jonge vrouw en kunstenares, genaamd Helle, die op een Duits Waddeneiland rondzwerft en naar stenen zoekt. Ze praat vaak in zichzelf en tegen ene ‘Alma’.

Al gauw kom je er als lezer achter dat Helle een groot verdriet te verwerken heeft; namelijk het verlies van deze Alma, een hartsvriendin vanaf haar vroege jeugd.

Liefdesverdriet

Je kunt het gerust groot liefdesverdriet noemen, al is het niet helemaal duidelijk wat voor een relatie de twee vriendinnen hadden. In ieder geval wel meer dan de gemiddelde standaard-vriendinnen. Ze hielden intens van elkaar en hebben een groot deel van hun leven met elkaar gedeeld.

De ontwikkeling vanaf de jeugd van de twee meisjes, opgroeiend naar volwassen jonge vrouwen, is prachtig beschreven. Tussen de eindeloze wandelingen door, die Helle op het eiland maakt waar ze een kamer huurt bij een oudere vrouw, genaamd Hetty, is er een chronologisch verhaal in de flashbacks die beginnen vanaf het moment dat Helle een nieuw meisje in de klas krijgt: Alma, en met haar bevriend raakt.

Helle raakt gedurende har verblijf op het waddeneiland steeds meer gesteld op Hetty. Ze begrijpen elkaar zonder al te veel woorden.

Kunstenares

De jeugdperiode is, zoals gezegd, erg mooi geschreven en je zou er als lezer bijna zelf een beetje heimwee van krijgen. De eindeloze zomervakanties, de verveling die de twee meiden ervaren en de spannende avonden wanneer ze voor het eerst uitgaan. Voor velen zal er een herkenning zijn als je terug denkt aan je eigen jeugd.

Helle en Alma groeien op en gaan beiden naar de Kunstacademie. Alma doet hier een fotografie-opleiding. Helle ontwikkelt zich als beeldende kunstenares in de vorm van het maken van grote 3-D werken. Samen wonen ze nu met twee andere meiden in een groot pand, een huis van een voormalige slachterij, die ze ook zo noemen. Ze feesten en beesten wat af en de relatie tussen hen beiden is meer dan goed. Voor beiden zijn ze elkaars rots in de branding, ook als ze beiden relaties aan gaan met mannen.

Gescheiden wegen

Nadat ze beiden noodgedwongen elders gaan wonen beginnen ze uit elkaar te groeien. Alma heeft hier behoefte aan, Helle absoluut niet. En dan gaat het ineens goed mis. Alma laat niets meer van zich horen en Helle blijft met grote vraagtekens achter.

Duits Waddeneiland

Gedurende haar verblijf op het waddeneiland, waar ze de totale rust en stilte op zoekt, wordt bovendien duidelijk dat Helle een internationale kunstenares is geworden, keihard heeft gewerkt, vooral ook als afleiding van het gemis van Alma, en te kampen heeft met een burn-out van het ergste soort.

Ik loop naar het meest oostelijke punt van het eiland, waar het strand het breedst is en duizenden vogels in het ondiepe water staan. Terwijl ik stap trek ik mijn leven uit elkaar, plukken wol, stofvlokken, alles waait weg. Afstand geeft inzicht, zegt Hetty. Ik verzin, verzin opnieuw. Ik herhaal. ik houd vast. hoe ging ons verhaal? Wanneer begon het einde? De meeuwen lopen met me mee. Ze krijsen. Er is geen veerhaal. Er is alleen een plaats, waar ik steeds opnieuw naartoe moet, steeds opnieuw, die ik tussen mijn wervels, die ik in mijn onderbuik, die ik probeer uit te drijven.

Erosie – Mijn lees-ervaring

De schrijfstijl is pure proza en ontzettend mooi. Zowel de flashbacks als de huidige tijd waarin je als lezer helemaal de sfeer van het eiland mee beleeft. Erg mooi geschreven! Ik heb genoten van dit boek en moest af en toe een traan wegpinken want het liefdesverdriet is heel intens, zó intens dat het af en toe naar je keel grijpt.

In de nacht dwaal ik door de gangen van mijn slaap. Deur na deur loop ik af, de laatste deur trek ik open, ik ga de kamer binnen. Er staat een tafel met daarin een besteklade, het zou mijn moeders keukentafel kunnen zijn. Er is gene raam, toch is de ruimte licht. Op de tafel ligt een lichaam, bewegingsloos zou het slapen? Ik kijk naar jouw gezicht, het is jouwe, jouw neus, jouw haar, jouw gesloten ogen.

Een aanrader voor mensen die van intense romans houden, waar veel natuur in voorkomt, de zoektocht naar de zin van het bestaan na een groot verlies. Het boek eindigt met een subtiele verandering in de gemoedstoestand van Helle. Als lezeres blijf je echter met vraagtekens achter, net als Helle. Zou dit de boodschap zijn van het boek, dacht ik vaak?