De waanzinpartituur – Emma van Hooff

‘De waanzinpartituur’ is geschreven door Emma van Hooff en uitgegeven door Atlas Contact. Het is een roman en telt 224 pagina’s.

Emma Hooff

Emma van Hooff (geboren in 1997) is een Nederlandse dichter, schrijver en theatermaker uit Noordwijk. Ze staat bekend om haar werk in de moderne literatuur en podiumkunsten. Ze is een veelzijdig schrijver en kunstenaar, heeft zij zich op verschillende literaire terreinen bewezen. Haar debuut als dichter vond plaats in 2022 met de poëziebundel ‘Placebomens’. Daarnaast studeerde zij af in poëzie en toneel aan de Schrijversvakschool in Amsterdam, waar ze haar vaardigheden verder ontwikkelde. In 2018 schreef zij de tekst voor de muziektheatervoorstelling ‘Isadora’, geproduceerd door stichting KunstKlank.

Naast haar eigen schrijfwerk deelt zij haar kennis en passie door het geven van workshops en is zij regelmatig te vinden op literaire podia en in tijdschriften, zoals het Hollands Maandblad.

De waanzinpartituur – het verhaal

Am is een jonge vrouw (de leeftijd is mij niet helemaal bekend geworden in het verhaal), die samen met haar moeder aan zee woont en met haar een intens en innige relatie heeft. Dit komt voornamelijk door de moeder. Zij houdt haar dochter vast en wel in die mate dat ze haar belemmert in haar ontwikkeling en de wereld te ontdekken. De moeder is echt zo gek als een deur, maar raad eens wie er in een gesticht zit? Het is Am. Dit is het nu- en ik-perspectief in het verhaal waar Am, gedurende slechts een paar uur, in een praatgroep zit en kijkt naar degene die in de middenstip staat om zijn of haar verhaal te doen.

Maar Am is met haar hoofd bij haar moeder. Die kan namelijk ieder moment arriveren en daar ziet Am enorm naar uit, terwijl ze tegelijkertijd ontzettend bang is voor dit bezoek.

In de flashbacks lees je hoe het komt waardoor Am in het gesticht is gekomen. Het is een bijzonder treurig verhaal waarbij de buitenwereld nauwelijks een rol speelt want ‘ze’ hebben niet in de gaten hoe Am psychisch wordt mishandeld door een tijgermoeder in een zeer ernstige vorm.

Geen idee hoe lang geleden dat eigenlijk is, een jaar, twee maanden, drie dagen, het kan me allemaal en dat is precies de bedoeling van het leven hier. Alsof de dagen hier met een vork door elkaar worden geprakt, zodat we ze gemakkelijk naar binnen kunnen werken.

Maar wat als mijn moeder niet op de erfenis van haar voorouders had geteerd, maar een baan had gezocht, vriendinnen had gemaakt, zich had opgetut en in de walmen van haar parfum in het plaatselijke café over de pooltafels was gaan hangen, een vent aan de haak had geslagen, mijn aanwezigheid voor hem had verzwegen waardoor ik iedere keer als hij op bezoek kwam naar mijn kamer moest.

Mijn leeservaring

‘De waanzinpartituur’ leest alsof je in een rollercoaster zit, maar dan ook nog eens continue van links naar rechts wordt geslingerd. Het verhaal komt er met horten en stoten uit, precies zoals je van iemand zou verwachten die zwaar gedrogeerd is, of totaal de kluts kwijt. Sommige zinnen kloppen niet en sommige zinnen zijn ook zelfs niet af. In het begin is dit moeilijk lezen, maar als je eenmaal de situatie begrijpt en de rode lijn te pakken hebt van de flashbacks, is dit typisch zo’n boek dat je in één ruk wil uitlezen. Dat deed ik dan ook! Ik geloof ergens tot diep in de nacht, maar ik kón het niet wegleggen.

Tot halverwege het verhaal heb ik wel vragen in mijn hoofd gehad. Ging Am wel naar school? Hoe kan ze gaan solliciteren en in de grote stad gaan werken als ze nooit naar school is geweest? Waar is de vader, familie, buurtgenoten? Al gaandeweg kom je als lezer echter steeds meer te weten en tegelijkertijd ook steeds minder, want de ik-persoon, in dit verhaal, is helemaal niet zo betrouwbaar als je in eerste instantie geneigd bent aan te nemen.

Een partituur is een schriftelijke weergave van muziek, waarin noten, ritmes en andere aanwijzingen voor muzikanten staan genoteerd. Het is als het ware de “blauwdruk” van een muziekstuk.

(red. door mij chaotisch geschreven passend bij dit verhaal) Een partituur is geen handleiding— het is een vloek, een gebed, een kaart van een land dat niet bestaat tot iemand het durft te bespelen.Het is geen netjes opgevouwen briefje, nee— het is een wild krassend spinnenweb van lijntjes, een strijdveld van zwarte puntjes en krullen, waar de tijd zich vastbijt in maten, waar stiltes gaten slaan in het papier, en de noten als mieren over de bladzijde kruipen, soms keurig in het gelid, dan weer uitbarstend in een warreling van inkt, alsof de componist met zijn pen tegen de muur beukte om de muziek eruit te rammen voordat het hem zelf verslindt.

Het verhaal vraagt wel om herlezing, want door de schrijfstijl en door mijn ongelooflijke haast (door nieuwsgierigheid) denk ik dat ik toch een paar details heb gemist. Dat is jammer. Ik zou vooral willen aanraden er toch de tijd voor te nemen, ook al zit je in een rollercoaster die in een noodvaart richting de finish dendert.

Waanzinnig goed

Aanrader? Ja, zeker! Voor wie van psychologische romans houdt is dit een waanzinnig goed boek. Maar het heeft ook een thriller-element. Wie is hier de gek? Wat is er toch gebeurd? Een kleine waarschuwing: het is geen zoetsappig verhaal, maar een zeer beklemmend verhaal dat je bij de stort grijpt. Dit laatste is een soort van spoiler-alert 😉.