#trotsopdeboeren

Het is kwart over zes in de ochtend als ik besef dat ik wakker ben geworden van getoeter. Opgetogen getoeter, en het geluid is niet ver weg. Als ik me omdraai zie ik dat mijn man al druk bezig is om zijn werkkleren aan te trekken.

‘Nou gaat ‘t gebeuren’, is het enige dat hij kan uitbrengen.

‘HOLY shit’, hoor ik van beneden. ‘Sodemieters, mot je ’s kieken, nou gaat het gebeuren, nu is het feest, yes, mooi, mooi, ik ga dus niet naar school’.

‘Leuk geprobeerd’, roep ik tegen de jongste die in de keuken staat en altijd als eerste wakker is, ‘jij gaat gewoon naar school’.

‘Knetters! Ma! Pa! Kijk ’s naar buiten’.
Oudste zoon staat onderaan de trap en trommelt ongeduldig op de leuning. Met behulp van gebaren probeert hij ons naar beneden te dirigeren.

‘Snel, nu, kijk eens wat een mooi gezicht’.

En het is waar, nu we in de keuken staan hebben goed zicht op de enorme stoet met tractoren die met zwaailichten aan in de donkere ochtend voor ons keukenraam voorbijkomen.

Zonder erbij na te denken steken we onze armen in de lucht en zwaaien. In het licht van de keuken blijft dat niet onopgemerkt en het claxonneren neemt toe.

Het is een enorme colonne en in het donker zie ik half verlichtte vlaggen en borden met teksten die ik niet kan lezen.

We gaan tellen. Tien, vijftig, honderd, vijfhonderd, totdat de jongste zegt; ‘het zijn er wel heel veel, niet te tellen zoveel, duizenden, ik ga vast naar school’.

Hij loopt de deur uit, veel te vroeg, maar vastbesloten om onderweg ook te kijken, te zwaaien en de boeren aan te moedigen.

Onder het genot van een wit bolletje met kaas en een kopje koffie blijven we met zijn drieën staan. Inmiddels is het kwart voor zeven en er lijkt geen einde te komen aan de enorme sliert met landbouwvoertuigen.

Om zeven uur gaat mijn man aan het werk en ook de oudste zoon vertrekt.

Buiten begint het licht te worden en de sliert wordt onderbroken door automobilisten die ook op weg zijn. Geen stilstand, maar de snelheid is er nu wel uit. Auto’s en motoren, vrachtwagens en tractoren, ze gunnen elkaar de ruimte, en alles lijkt heel gemoedelijk te gaan.

Om kwart over zeven rolt de middelste zoon de keuken in. Aangekleed, jas aan, rugtas om zijn schouders. Zoals altijd op de valreep als het om tijd gaat. Nooit op tijd, maar ook nog net niet te laat. Hij heeft nog niet gegeten en grijpt een droge bol van tafel die hij resoluut in zijn mond propt. In zijn linkerhand heeft hij een mobiele telefoon en met zijn rechterhand veegt hij zijn eigenwijze rode krullen van zijn voorhoofd.

Gelaten kijkt hij naar buiten.

‘Boeren’, zegt hij, ‘dat was ik even vergeten, protestdag, en ik moet naar Amersfoort’.

‘Amersfoort?’ vraag ik verbaasd.

‘Ik heb een sollicitatiegesprek. Mag ik de auto mee? De trein heb ik al gemist, maar dan rijd ik gewoon binnendoor’.

‘Een sollicitatiegesprek? Maar je zit nog op school’.

Terwijl ik hem verbaasd aankijk pakt hij twee blikjes cola uit de koelkast. Met de halve witte bol in zijn mond, rits hij zijn rugtas dicht en graait hij de autosleutels van het aanrecht.

Zijn reactie gaat deels verloren onder het geluid van de toeterende tractoren en klinkt als; Ik leg het nog wel uit, bedankt voor het lenen van de auto, tot vanmiddag!

Verbijsterd blijf ik achter, buiten is het inmiddels licht geworden en ik besluit mijn mobiele telefoon er even bij te pakken voor het laatste nieuws.

Als ik de AD-app open lees ik het volgende;

Enkele tientallen tractoren zijn onderweg…

Tja, de nieuwsgaring is ook niet meer wat het geweest is…

.

Zestien minuten lang ‘trekkers kieken‘, kun jij ze tellen?

Miché Media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *