Interview met Onno van Gelder jr.

Beste Onno, fijn dat u wilt meewerken aan een interview voor de website boekrecensiesblog.nl. We hebben de hartverscheurende kortnovelle Brief van Leonie met belangstelling gelezen en naar aanleiding daarvan een aantal vragen.

U bent in België vooral bekend als acteur en regisseur, wat heeft u doen besluiten om te gaan schrijven?

Eigenlijk schrijf ik al heel lang. Vroeger was er in België een verplichte legerdienst en ik had gekozen om die in Duitsland te vervullen, de periode was zo twee maanden korter. Tijdens mijn vrije uren schreef ik graag brieven naar het thuisfront. Toen ben ik ook aan een roman begonnen maar terug thuis was er door het vele werk geen tijd om die af te werken.

Tot ongeveer 2010 ben ik zo’n twee keer aan een roman begonnen, telkens zorgden theaterprojecten ervoor dat het schrijven uitgesteld werd. Op een gegeven moment wou ik een afgewerkt verhaal en koos toen resoluut voor het genre kortverhaal. Dat kon ik ertussen nemen en afwerken. Theater is een vluchtige kunst. Een beeldhouwer maakt een beeld en dat blijft honderd jaar of langer bestaan. Eens voorbij de vijftig wou ik iets tastbaars. In 2018 was de bundel ‘Passages’ een feit. Oorspronkelijk zou het daarbij blijven maar het boek kende heel wat bijval en dat gaf zin in meer.

Brief van Leonie is niet het eerste en zeker niet het enige door u geschreven werk. Na een tijdje googelen kwam ik erachter dat u reeds sinds 2013 schrijft. Over het algemeen zijn dit korte verhalen. Heeft u nooit overwogen om een langer verhaal te schrijven?

Vóór de kortverhalen wel. Onlangs vond ik de aanzet van een roman terug, zo’n kleine dertig jaar oud en met typemachine geschreven. Zolang mijn hart ook nog naar het acteren uitgaat en zolang ik de teksten nog kan onthouden, zal de passie voor het schrijven een gelijke plaats krijgen naast het acteren. Daardoor blijf ik bij korte verhalen, hoewel de volgende uitgave toch een novelle is. Zeg dus nooit ‘nooit’.

Passages

In mei 2018 bent u gedebuteerd met de bundel Passages. Zes korte verhalen die elk beginnen met een passende sfeervolle afbeelding. Poëtisch geschreven, en met een hang naar het verleden. Net zoals Brief van Leonie. Gebeurtenissen uit het verleden zijn voor u een inspiratiebron. Is het mogelijk om daar iets meer over te vertellen?

Ja, ik ben nostalgisch van aard. Ik hou van het raffinement, de zin voor details, dat vroeger bestond op allerlei vlakken: architectuur, kunst, omgang met elkaar, huisraad … Mijn fantasie wordt erdoor geprikkeld. Ik leef en begeef me ook graag tussen oude voorwerpen of in historische panden. Daar hangen verhalen aan vast die je puur kunt gebruiken of met een flinke portie fantasie kunt serveren. Pas op, ik zou wel niet zonder mijn laptop of smartphone kunnen.

Brief van Leonie is het eerste deel van een reeks van tien boekjes in dezelfde stijl. Deel twee, Meneertje Wiegel ligt binnenkort in de winkel, maar aan de overige delen wordt nog gewerkt. Omdat u ook werkzaam bent als acteur en regisseur vroeg ik mij af hoe u dit alles combineert met schrijfwerk, waarvan bekend is dat dat toch veel tijd kost. Er zijn veel schrijvers die iedere dag op hetzelfde tijdstip gaan schrijven en met een timer schrijftijd instellen. Met zoveel andere werkzaamheden lijkt mij dat niet eenvoudig. Hoe pakt u dat aan?

Het is inderdaad niet zo eenvoudig. Ik hou gewoon goed mijn agenda in het oog. Voor mij is een deadline, zoals een première of releasedatum, eigenlijk al voldoende. En dat geldt voor de drie disciplines. Ondertussen weet ik uit ervaring hoeveel tijd ik ongeveer nodig heb om een regie voor te bereiden, om een rol in te studeren, om een blad gevuld te krijgen. In werkelijkheid komt het erop neer dat ik de verschillende disciplines door elkaar beoefen.

Dit is bij mij zo gegroeid, van jongs af aan. Misschien ben ik ook een workaholic? Een timer in de buurt zou contraproductief werken, mijn ogen zouden meer op het ding gericht zijn dan op het blad. Door mezelf opgelegde tijdstippen om te schrijven hanteer ik al evenmin. Maar ik heb wel discipline. Als ik ’s morgens niet schrijf dan schrijf ik in de namiddag. Komt er gedurende de dag iets onverwachts op mijn pad dan schrijf ik ’s avonds. Omdat ik te graag schrijf. En ik heb nog wel enkele ideeën.

Tot slot, is er nog iets dat u graag wilt delen met de lezers van deze boekrecensiesblog?

Doe net als ik. Neem een pot stomende thee of een heerlijke koffie, een whisky of een rum en ga mee in de wereld van mijn personages. Geniet.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *